Montaña General
Dos polémicas dos son, amiguitos, las que hoy han vuelto a dejar salir el substrato casiopeano que subyace debajo de estos estallidos de exacerbación.
Veo que volveis sobre el tema de Txus Nazaret, pero de momento nada diré más. Está todo atado y bien atado, como diría el pequeño aborto ferrolano recién aniversariado.
Sí que me gustaría añadir ciertos matices sobre las diferencias existentes entre un monte y una montaña que arroyos de pixels ha hecho correr hoy.
En primer lugar, no he observado que vuestras cabezas propias hayan caído en la cuenta del MÓVIL SEXUAL de esta diatriba. Sí, amiguitos, porque el LEITMOTIV de esta polémica es SEXUAL. O no es menos cierto que MONTE es masculino, mientras que MONTAÑA es femenino?
Pues así es. Una cuestión de SEXO. Al igual que la Guerra de Troya, que se propició porque a Paris le picaba la ...
Bien, y nos preguntaremos ¿por qué entonces ir al monte o a la montaña? Pues autoanalicese cada uno (autoanalizarse no es darse por el cucu a si mismo, que hay que decirlo todo...) y vea cuando utiliza una u otra acepción para referirse a aquello que nos pone, o sea LA MONTAÑA.
Ajá!
Nótese que yo mismo he actuado de catalizador de erupción del término femenino. He utilizado el término femenino porque me
estaba refiriendo de una manera diríamos sentimiental AL MONTE.
Ajá!
Otra vez. Y por qué?, me pregunto pensativamente y apretando así un poco las cejas... Pues porque mismamente, en esta ocasión me estaba refiriendo de manera más prosaica y metalingüistica, haciendo un análisis, a ESO.
Recapitulemos...
17 Respuestas
Última respuesta Friday 25 november 2005 - 09:05
Decimos montaña cuando estamos más asíns, cuando hablamos de un arquetipo, de un algo inmaterial con base material ("es que yo amo LA MONTAÑA", p.e.,le dice el marido de manera arrobada a la mujer, cuando esta le dice rodillo en mano que ya lleva tres fines de semana seguidos saliendo AL MONTE con la panda de guarros de sus colegas furgoneteros)
Y decimos EL MONTE cuando es algo más del día a día, más material, científico y tangible ("en EL MONTE todo el mundo fuma canutos", p.e., le dice el mismo marido a la misma mujer después de hacerle un bujero al sofá con un chinazo del canuto y eludir los primeros exabruptos posteriores a la conversación en la que intentaba convencer a la susodicha de su amor por LA MONTAÑA)
Como veis amiguitos, todo es... Sexo.
Dicho esto, también quería hacer algunos apuntes sobre el tema de los pesos y la ligereza del material en EL MONTE. No entraré, sin embargo, en las cuestiones sobre las bombonas y los hornillos, porque lo que hoy quiero contaros es que el primer friki de la historia fue San Juan ´Juantxo´ Bautista. Primo de ´Txus´NAzaret, fueron compañeros de cordada en alguna ocasión, pero pronto Juantxo se decantó por el artifo (caigamos en la cuenta de la dificultad de esta disciplina, teniendo en cuenta que no sería hasta tiempo después que Txus inventara el equipamiento fijo). Juantxo cayó pronto en la cuenta de la ayuda que supone el liberarse de lastres como ropa, hatillo o sandalias. Aparte de pasar de comida deshidratada y barritas, ya que en sus trekkins se alimentaba de miel, langostas, frutas silvestres, raíces, y aquello que la Providencia pusiera a su alcance, sólo respetó el peso de su propia barba, gracias a la cual abrió delicadas rutas, muchas de ellas de A5, utilizando inteligentemente los pelos de la misma, que trenzaba o manojaba de una manera u otra según requerimientos de empotramiento o tracción...
Claro que los desvaríos por aligerar llegaron demasiado lejos, y, dado que además pasaba cierto miedo en algunas ocasiones, vino a concluir que lo ideal para seguir aligerando sería quitar de enmedio eso que a veces no nos permite escalar bien: sí, amiguitos, la cabeza. La Biblia contó lo que le salió de los cojones, como todos los medios, pero la verdad es esta que os cuento. Juantxo utilizó para ello a una guarrona palaciega que se estaba tirando por aquellos entonces, Salomé -a la sazón agente casiopeano (agárramela con la mano)- a la que convenció para llevar a cabo el plan aligerador convenciendo al viejo Herodes. El resultado es bien conocido.
Eran otros tiempos.
No obstante, no quiero dejar de contaros que aún hoy existen reliquias de Juantxo. Sí, su taparrabos de piel de camello, confeccionado con una capa inducida de Glorytex de un retal que Txus le regaló como recuerdo de sus tiempos encordados por esos viotes de Oriente Medio. Hay varias teorías sobre su ubicación. Algunos dicen que está en algún remoto monasterio tibetano del Jaimalaya, otros dicen que está oculto en el opusiano santuario de Torreciudad (Near Barbastrum, Güesca), y algunos aseguraban que en alguna isla del Caribe, pero esto último ya ha sido descartado por los propios casiopeanos (me la agarran a dos manos), que han provocado los últimos huracanes y tormentas tropicales para remover un poco el terreno, sin éxito en su búsqueda de la reliquia.
Hermanos, mientras exista el taparrabos de Juantxo hay esperanza.
Y para terminar...
Aguantaremos el envite de los casiopeanos. Cuidad a vuestros hijos de sus planes. Ya habreis visto esta semana en las estanterias de vuestro hiper que la bolsa de Mañanitos lleva oferta de un 20 por ciento más de producto. Ni caso. No dejeis que cambien la información cromosomal de nuestros chavales. Pan con aceite o margarina julipán, amiguitos/as, hacedlo por ellos. Por nosotros. Por todos.
Además, hay un chico que lo ha entendido perfectamente. Está en el Nepal y puede traer el equilibrio a la Fuerza, pero de verdad, no como el fumao de Anakin (que en vez de convertirse al lado oscuro parece que se había tomao un tripi).
Ni Mañanitos, ni Doo Wap, ni NA. Vean, vean.
Muchas noticias extrañas veremos, aparte del próximo advenimiento del Estatut de Murtzia.
La batalla final entre la Luz y la Oscuridad se acerca.
Un saludo anticonspiración hermanos.
MODE CONFIDENTIAL OFF
Un placer volver a leerle...
Maese Herodoto...
y poder ampliar así..."
de esta manera
" el tamaño de mis conocimientos... (que no el de la sabiduría...
) Después de leer el manuscrito que nos ha hecho llegar...me he quedado petréo,compungido,cabizbajo y cariacontecido al leer esta otra triste noticia...
http://www.lun.com/internacional/detalle_noticia.asp?cuerpo=701&seccion=803&subseccion=901&idnoticia=C386798410032986 ![]()
![]()
Voy a guardar un minuto de silencio.... Pekas ![]()
Colegui, si te peta la chaveta, puede ser porque planchas poco la oreja. Hay que sobar más o mejor, pero en cualquier caso si te parecen un ladrillo o una rayada estas movidas, puedes pasáterlas por el forro, imprimirlas y llevarlas pa echar el rato en el bus o lo llevas al tigre para limpiarte el cerito después de plantar un pino.
Lo que más te mole. Y lo mismo pa to quisqui.
Nen, yo no intento culturizar, ad+, es que no puedorr... Ad+, aunke pudiera, va a ser que no. Ni de coña. Tronco, no me voy a tirar el pisto, ni darte un toque, si te mola nos pillamos unas birritas en algún garito y le damos al palique sobre el temita. Personalmente, cuando voy en el buga (que por cierto, no lo tengo tuneao porque no soy bakalati) a veces me pasa por la pelota que estaría guapamente echarle un lapo a los pikolos, pero luego le doy más vueltas al tarro y me digo: tate, que estos chungos de la pasma fijo que me entrullan echando hostias. Pero eso sí, molaría mazo, que no? Pos sí, sería un puntazo ke te kagas...
Al loro! Acabo de ver una pibita pasar por el ventanal... Puf... pa flipar tio. Llevaba ropa de esa mogollón de guay, un poco julai, pero estaba de toma pan y moja, tron. Una faldita tipo cinturón ancho, joder, la hostia, y a la de al lao se le ve el tirachinas... como se sobran estas pavas... Que somos humanos, copón! Hostias con las yenis... pa catarlas... la culpa es de los viejos, que las visten como lumis...
Bueno, ke me piro ya del curro, ke estoi hasta el kulo i me voy a apretar un papeo cuando llegue a mi keli que se caga la perra. Arreando, que es gerundio... Y después, si la churri está de güenas y me la camelo bien, ¡un kiki y al sobre! Putamadre! Demasié pal body...
Bueno, chato, que no me tomes por pureta, right mate? pues de buen rollito. Dabuti, chachi. Kdmos n l q sea. m ds 1tk i hblms. bss
MODE TRANSLATION OFF
Uf.
No ha sido fácil... no
Querido amiguito Manolito:
Por tu nombre adivino tu juventud, y aunque no suelo replicar a réplicas como la tuya, sí que he querido contestarte para hacer una matización más:
No hago estas revelaciones para que nadie las crea, sino para que las conozca. Es su derecho. La amenaza casiopeana está ahí. Ellos ya cagaban en el monte y decotaban vias antes de que nosotros descubriéramos la montaña con nuestros chandales grises con gorrito.
Un saludo anticonspiración, hermano
Senyor Gabi:
El teu missatge demostra que no solament em llegix, a més a més em contesta!
L´important és que entre tots conjurem l´amenaça dels casiopeans. Jo només intento transmetre un missatge d´alerta i esperança.
No als mañanitos i als doowap! pa amb tomàquet i oli o mantega julipán per als nostres nens!
Per cert, quina cosa és el trunkas?
Una salutació anticonspiraciò, germà
Tornaré (com McArthur)
Si quieres abrir una conversación nueva entra aqui
volver al indice del foro.