Enviado por Gerardo el Wednesday 7 de January de 2009
“No era ñee ññeeee, era "¡eh, eeeh, eeeeeh biennn, pueden anotar...!"”
Enviado por Pep el Thursday 8 de January de 2009
“Dado que Gerardo ha dado por cerrado su 'post' (o como se llame) cualquier sitio e bueno para continuar...
¡eeeeeeeeeh!... qué gustirrinin.
... DeberÃamos bajar a ver a Jordi.
Me acabo de despedir del trabajo... Estoy abierto a propuestas antes de que cambie de opinión.
El siguiente guitarra de Bluesbreakers después de Clapton fué Peter Green quien luego formarÃa parte de Fleetwood Mac.”
Enviado por Gerardo el Thursday 8 de January de 2009
“Es verdad, fue Peter Green, si incluso le vi en directo una vez y tengo un par de vinilos suyos... No me acordaba. Pero no era ni de lejos un guitarra como Clapton, o como Mick Taylor, que también pasó por los Bluesbreakers antes de sustituir (muy ventajosamente, creo yo) al difunto Brian Jones en los Rolling Stones.
Lo de Jordi, pues no sé... ”
Enviado por Comhofaelvent el Thursday 8 de January de 2009
“a veure Pep, a mi ningú m'ha demanat asil polÃtic!!! asÃn queeeeee eres un sinpapeles!!!
en la meva modesta opinió, en Buddy Whittington (actual guitarrista dels Bluesbreakers) s'hauria d'incloure per mèrits propis, dins d'aquest grup de dits privilegiats...”
Enviado por Gerardo el Thursday 8 de January de 2009
“SÃ, el orondo Whittington es muy rápido, pero el sonido que llegó a desarrollar Clapton con los Bluesbreakers, áspero y cristalino a la vez, no tiene parangón... Era un auténtico cañero.”
Enviado por Pep el Friday 9 de January de 2009
“... No ho sabies? No demano asil... em colo en pastera.
Os tengo que pasar 'A Hard Road' publicado en febrero del 67, reeditado en CD con 'bonus tracks' hasta un total de 28 temas. La guitarra de Peter Green no es protagonista... pero la banda suena de miedo.”